از دو لحظه ی هم خون

1 . سلام  ( گیاهک ) -

****

چکاوکی خاموش بود
خنده اش
و نگاهش
ستاره ای نابینا .

روزی
از میان رخنه ی دیوار
نگاهم کرد
و روزی دیگر
از میان رشته های مشوش قالی

تمام خوابهای پیچیده در اندام ستاره کوب لحاف
اشک و گل بالنگ
از جیغ و پچ پچه می آشفت …
وقتی که میخندید .

و من
نگاهت را به یاد دارم ، ای خنده ی سپید
کومه ام بوی صدف میداد
وقتی قلب به دست ،
تا دوردست میرفتی .

وهم نبود .
نه تو وهم نبودی .

 ————————-

2 . خداحافظ ( دانه های برنج ) -

****

چهره ای که در آینه پاره میشود …
تیزاب نگاهت
لب های مصمم تو
سرگذشت کوتاهی که به برق و جیوه نشسته است
خون اصوات میچکد
از قعر خنده هات .

پژواک آیه های مکتوم
هیاهوی سنگ مهره ها ، قلب آتش ، قلب رود
قلب کوهسار …
چه میخواهی از صدای کهنسالم
به گاه ته نشستن
بر زوایای زنگاری ؟

ناخن های نقره ات
لبخندی خراشیده …
بوی مروارید و ابریشم ، بوی آرامش غریقی در تابوت حریر …

تو در آینه چنان میخندی
که دهان سنگی همه چاه ها از هجوم لبخندت ستاره قی میکند
و من چنان در سینه ی چاه های بی منتها خانه کرده ام  ،
که تکبری معصوم
در آینه .

شیار نوری بر پیشانی مرگ
گذر از نقطه ی تاریک تو
هلال نیمرخ مغموم
و بوسه گاه گونه ات
از خواب میپرم !

تاریکی کشسان و باری به سنگینی باری که نیست …
وقتی
تمام خوابم را
در آینه بوده ام .

- دانه های معصوم برنج
به شیطنت برف دانه ها
میان انگشتهام
خواب بوده ام ؟
خواب نبوده ام ؟
” همه چیز سیاه است
حتی دانه های سپید
در سیاهی مرده ایم  ” -

گونه ی سپید ماه بودم ، یا دست چرکمرد کودکی گدا
در خواب
ای درد در قامت جبروت
همواره تو
آینه ام بودی .

*

در سیاهی مرده ایم ؟